Drukarki różnią się przede wszystkim mechanizmem nanoszenia barwnika na papier. W technologii atramentowej obraz powstaje poprzez kontrolowany wyrzut bardzo małych kropli tuszu z głowicy drukującej (zestawu dysz). Kluczową cechą rozpoznawczą schematu jest zwykle pokazanie dysz oraz kropelek trafiających bezpośrednio na papier, ewentualnie przesuwu karetki z głowicą.
Odpowiedź "atramentowej." jest właściwa wtedy, gdy rysunek przedstawia właśnie ten tor tworzenia wydruku: tusz → dysze głowicy → krople na papierze. Taki schemat nie wymaga obecności bębna światłoczułego ani procesu elektrostatycznego.
Pozostałe technologie mają inne elementy charakterystyczne:
- "laserowej." – w typowym schemacie pojawiają się: toner, bęben światłoczuły, naświetlanie (laser/LED), przeniesienie i utrwalanie obrazu (zespół grzewczy). Brak kropelek tuszu i dysz, a zamiast tego jest proszek i bęben.
- "igłowej." – rozpoznaje się ją po igłach uderzających w taśmę barwiącą, która odbija się na papierze (druk uderzeniowy). Schemat zwykle pokazuje mechaniczne uderzenia, nie natrysk tuszu.
- "sublimacyjnej." – obraz powstaje przez podgrzewanie barwnika, który przechodzi w fazę gazową i wnika w podłoże. Schemat często akcentuje termiczny transfer z folii/taśmy barwiącej, a nie dysze z tuszem.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na schemacie elementu "nośnika barwnika" (tusz/toner/taśma) oraz sposobu jego przenoszenia (krople, elektrostatyka, uderzenie, podgrzewanie). To zwykle najszybciej odróżnia te cztery typy urządzeń peryferyjnych.
