"Graficzny obraz wspomagający programowanie cyklu stałego" w sterowaniach CNC zwykle pokazuje przebieg ruchu narzędzia w czasie (najczęściej w osi Z dla obróbki otworów). Dla wiercenia głębokiego otworu typowy jest cykl, w którym wiertło nie wchodzi na pełną głębokość jednym ruchem, lecz wykonuje kolejne zagłębienia (kroki) i okresowe wycofania. Celem jest skuteczne łamanie i usuwanie wiórów oraz ograniczenie nagrzewania narzędzia i ryzyka zakleszczenia.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: wiercenia głębokiego otworu?
- Cykl głębokiego wiercenia (często nazywany cyklem "wiercenia z przerywaniem" lub "peck drilling") jest rozpoznawalny po powtarzalnym schemacie: wejście w materiał → krótkie cofnięcie/odjazd → ponowne wejście głębiej.
- Wykres takiego cyklu ma zwykle "ząbkowany" lub "schodkowy" kształt, bo składa się z wielu odcinków ruchu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Toczenie rowka dotyczy wykonywania rowków na powierzchniach toczonych i ma inną kinematykę oraz inne typowe cykle (związane z toczeniem, nie z wierceniem otworu). Sam "graficzny obraz" dla rowkowania nie ma charakteru typowego dla etapowego wiercenia w głąb.
- Nawiercanie to operacja przygotowawcza (zwykle krótka), wykonywana na niewielką głębokość, bez potrzeby wielokrotnych wycofań do odprowadzania wiórów na dużej głębokości.
- Gwintowanie narzędziem kształtowym wymaga zsynchronizowanego ruchu z obrotami i ma przebieg odpowiadający nacinaniu gwintu; nie jest to typowy cykl "krok w dół – wycofanie – krok w dół", charakterystyczny dla wiercenia głębokiego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na grafice widzisz wielokrotne wejścia i wyjścia w osi Z (powtarzalne "zęby"), najczęściej oznacza to cykl stosowany do głębokich otworów, gdzie kluczowe jest usuwanie wiórów.
