Przegrzewanie pary to etap, w którym para nasycona (powstała w części parownikowej kotła) jest dalej ogrzewana, aby stała się parą przegrzaną, czyli miała temperaturę wyższą niż temperatura nasycenia przy danym ciśnieniu. W praktyce energetycznej jest to kluczowe, ponieważ para przegrzana poprawia warunki pracy turbiny i ogranicza ryzyko kondensacji w jej dalszych stopniach.
Elementem odpowiedzialnym za to zjawisko jest przegrzewacz pary (superheater). W kotle wodnorurkowym opromieniowanym z paleniskiem pyłowym przegrzewacz jest jedną z powierzchni ogrzewalnych umieszczanych tak, aby miał intensywny kontakt cieplny ze spalinami (w zależności od konstrukcji: w strefie silnego promieniowania lub w dalszej części ciągu spalin).
Odpowiedź "3" jest poprawna, ponieważ na schemacie kotła właśnie ten numer wskazuje element pełniący funkcję przegrzewacza, czyli miejsce, gdzie para po wytworzeniu jest dodatkowo dogrzewana.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odnoszą się do innych części kotła, które w typowym układzie nie służą do przegrzewania pary, tylko do innych zadań (np. wytwarzania pary w parowniku, gromadzenia i separacji wody/pary w walczaku lub realizacji innych wymian ciepła w ciągu spalin). Najczęstsza pułapka polega na pomyleniu elementu, w którym powstaje para, z elementem, w którym para jest dodatkowo ogrzewana.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy przegrzewania, szukaj na schemacie takiej powierzchni ogrzewalnej, która jest przypisana do pary po odparowaniu, a nie do wody zasilającej czy samego procesu wrzenia. Pomaga też skojarzenie, że przegrzewacz pracuje w obszarze wysokich temperatur spalin.
