Czujnik hallotronowy (czujnik Halla) to czujnik półprzewodnikowy, który zmienia swój sygnał w odpowiedzi na zmiany natężenia pola magnetycznego. W aparatach zapłonowych ze sterowaniem elektronicznym stosowano go jako element wyzwalający zapłon: obracający się element (np. tarcza z wycięciami lub ekran) okresowo "moduluje" pole magnetyczne docierające do układu Halla. Dzięki temu na wyjściu otrzymuje się czytelne impulsy, często o kształcie zbliżonym do prostokątnego, co ułatwia współpracę z modułem zapłonowym.
Odpowiedź "magnetoindukcyjnym" nie pasuje do typowej konstrukcji czujnika Halla: czujnik indukcyjny jest zbudowany z cewki i rdzenia oraz generuje napięcie w wyniku zmian strumienia magnetycznego. Jego amplituda silnie zależy od prędkości obrotowej, co odróżnia go od czujnika Halla zasilanego napięciem, który może dawać stabilniejszy sygnał logiczny.
Odpowiedź "optoelektrycznym" dotyczy rozwiązania z diodą nadawczą i odbiornikiem (fototranzystor/fotodioda) oraz elementem przysłaniającym wiązkę światła. Taki czujnik wymaga "toru optycznego" (źródło światła + detektor) i zwykle jest wrażliwszy na zabrudzenia oraz uszkodzenia mechaniczne osłon niż typowe czujniki magnetyczne.
Odpowiedź "pojemnościowym" opisuje czujniki wykrywające zmianę pojemności elektrycznej (np. zbliżeniowe). W aparatach zapłonowych spotyka się je znacznie rzadziej; ich zasada działania i typowa konstrukcja nie odpowiada klasycznym rozwiązaniom czujnika w aparacie zapłonowym pokazywanym na schematach szkolnych.
Na egzaminie warto zapamiętać różnicę praktyczną: Hall zwykle ma zasilanie i daje sygnał "0/1", a indukcyjny jest "samogenerujący" i daje przebieg zależny od obrotów. To pomaga rozpoznać typ czujnika zarówno po budowie, jak i po objawach w diagnostyce.
