W transporcie wewnętrznym magazynu "model przewozu" opisuje typowy przebieg trasy środka transportu (np. wózka) między punktami obsługi. Aby poprawnie odpowiedzieć na pytanie, trzeba odczytać z rysunku logikę ruchu: czy występuje jeden punkt centralny, czy trasa tworzy pętlę, czy jest to ruch wahadłowy, czy też praca jest dzielona na odcinki.
Odpowiedź "promienistego" jest właściwa, gdy schemat pokazuje, że przewóz odbywa się między centrum (węzłem) a wieloma punktami rozmieszczonymi dookoła, a trasy mają charakter "promieni" wychodzących z jednego miejsca i do niego wracających. Taki układ często odpowiada sytuacji, w której istnieje główny punkt przeładunkowy/kompletacyjny, z którego realizuje się dowozy do wielu lokalizacji.
Pozostałe określenia odnoszą się do innych wzorców:
- "obwodowego" używa się, gdy ruch odbywa się po pętli (okrążanie, trasa zamknięta), często z obsługą punktów po drodze bez konieczności każdorazowego powrotu do centrum.
- "wahadłowego" oznacza ruch tam i z powrotem pomiędzy dwoma punktami lub końcami odcinka; charakterystyczne są nawroty na końcach trasy.
- "sztafetowego" wiąże się z podziałem pracy na etapy i przekazywaniem ładunku (lub zadań przewozowych) między kolejnymi odcinkami/stanowiskami, zamiast realizacji całej drogi przez jeden środek transportu.
W praktyce poprawne rozróżnienie pomaga dobierać organizację ruchu w magazynie: model promienisty sprzyja pracy z węzłem centralnym, obwodowy porządkuje ruch w korytarzach jako pętlę, wahadłowy pasuje do powtarzalnych przewozów między stałymi punktami, a sztafetowy bywa stosowany przy podziale stref i ograniczaniu przejazdów na długich dystansach.
