Kocioł kondensacyjny osiąga najwyższą sprawność wtedy, gdy zachodzi intensywna kondensacja pary wodnej zawartej w spalinach. Kondensacja oznacza dodatkowy odzysk energii (tzw. ciepła utajonego), który w kotłach niekondensacyjnych w dużej mierze "ucieka" z gorącymi spalinami.
Warunkiem sprzyjającym kondensacji jest niższa temperatura wymiennika i wody krążącej w instalacji (w praktyce szczególnie istotna jest temperatura po stronie "chłodniejszej", często kojarzona z temperaturą powrotu). Gdy temperatura wody grzewczej jest wyższa, spaliny są mniej schładzane, kondensacja jest ograniczona, a sprawność spada w porównaniu z reżimem niskotemperaturowym.
Dlatego na typowych charakterystykach sprawności kotła kondensacyjnego zależność jest taka, że im niższa temperatura wody, tym wyższa sprawność. W pytaniu wybór jest ograniczony do czterech temperatur: 65°C, 70°C, 75°C, 80°C. Skoro sprawność rośnie przy spadku temperatury, maksimum w tym zakresie wypada dla wartości najniższej, czyli 65°C.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? 70°C, 75°C i 80°C oznaczają coraz wyższe parametry pracy instalacji. Takie warunki zwykle zmniejszają udział kondensacji, przez co kocioł kondensacyjny traci część przewagi sprawnościowej. To częsty błąd: utożsamianie "wyższej temperatury zasilania" z "lepszą pracą kotła". Wyższa temperatura może zwiększać chwilową zdolność do ogrzewania (moc oddawana do grzejników), ale nie jest to to samo co sprawność energetyczna.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy kotła kondensacyjnego i zmienia się parametr temperatury wody, najpierw pomyśl o kondensacji: warunki chłodniejsze zwykle poprawiają sprawność. Dopiero potem odczytuj/wnioskuj na podstawie wykresu.
