Przekładnia kierownicza ma za zadanie zamienić ruch z kierownicy na ruch układu wykonawczego (drążków, zwrotnic) oraz zapewnić odpowiednie przełożenie i "wzmocnienie" momentu potrzebnego do skrętu kół. W praktyce rozpoznanie typu przekładni opiera się na jej zasadzie działania i budowie.
Przekładnia stożkowa zębata wykorzystuje parę kół zębatych stożkowych. Jej charakterystyczną cechą jest to, że osie wałów zwykle przecinają się, a przekładnia zmienia kierunek przenoszenia ruchu (często o około 90°). Taki układ rozpoznaje się po kształcie kół (stożkowe) i po geometrii ustawienia wałów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Zębatkowa (maglownica) – ma koło zębate współpracujące z listwą zębatą (zębatką). Elementem wyróżniającym jest długa listwa z uzębieniem i liniowy ruch listwy.
- Śrubowo-kulkowa – składa się z śruby i nakrętki, pomiędzy którymi krążą kulki w obiegu. Wyróżnia ją obecność toru/obiegu kulek i charakterystycznej nakrętki, a nie kół stożkowych.
- Ślimakowo-rolkowa – wykorzystuje ślimak (jak w przekładni ślimakowej) oraz rolkę/element toczny. Cechą rozpoznawczą jest ślimak i współpracujący z nim element rolkowy, a nie para kół stożkowych.
W nauce do egzaminu warto ćwiczyć rozpoznawanie przekładni po 2–3 cechach: rodzaj elementu roboczego (zębatka/śruba/ślimak/koła stożkowe) oraz kierunek ruchu (liniowy vs obrotowy) i układ osi (równoległe, prostopadłe, przecinające się).
