Turbina upustowo‑kondensacyjna to odmiana turbiny parowej, w której spełnione są jednocześnie dwa warunki pracy:
- para po przejściu przez część stopni turbiny może zostać częściowo odprowadzona jako upust (pobór pary o określonym ciśnieniu) do zasilania odbiorników ciepła lub procesów technologicznych,
- pozostała część strumienia pary jest rozprężana dalej i trafia do układu kondensacji w skraplaczu, co oznacza pracę "na kondensację".
W praktyce schemat takiej turbiny rozpoznaje się po tym, że oprócz połączenia wylotu turbiny ze skraplaczem występują również odgałęzienia upustowe (zwykle do podgrzewaczy, sieci ciepłowniczej albo instalacji technologicznych). To pozwala sklasyfikować ją jako upustowo‑kondensacyjną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- kondensacyjnej – turbina kondensacyjna nie zakłada celowego poboru pary jako upustów do odbiorników zewnętrznych; jej charakterystyczną cechą jest przede wszystkim rozprężanie do warunków skraplania i współpraca ze skraplaczem.
- przeciwprężnej – turbina przeciwprężna nie pracuje z kondensacją na końcu; wylot pary ma ciśnienie użyteczne dla odbiorcy, a nie warunki skraplania w skraplaczu.
- upustowo‑przeciwprężnej – może mieć upusty, ale jej końcowym trybem jest praca przeciwprężna (wylot do odbiorcy przy podwyższonym ciśnieniu), a nie do skraplacza. Kluczowa różnica to obecność/rola skraplacza i końcowych warunków rozprężania.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu typu turbiny na schemacie najpierw ustal, czy układ ma skraplacz (kondensacyjna / upustowo‑kondensacyjna), czy raczej wylot do odbiorcy (przeciwprężna / upustowo‑przeciwprężna). Dopiero potem sprawdź, czy zaznaczono upusty.
