"Zgrzewanie liniowe" to odmiana zgrzewania oporowego, w której połączenie nie powstaje w odosobnionych miejscach, lecz w sposób ciągły wzdłuż linii styku elementów. W praktyce efekt końcowy ma postać długiej, nieprzerwanej (lub bardzo gęsto powtarzalnej) zgrzeiny, typowej np. dla łączenia cienkich blach.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "zgrzewania liniowego"? Ponieważ schemat tej technologii powinien wskazywać na:
- ciągłość połączenia wzdłuż krawędzi lub zakładki,
- działanie układu elektrod w sposób pozwalający uzyskać zgrzeinę "po linii", a nie tylko w pojedynczych punktach,
- brak dodatkowego materiału spoiwa charakterystycznego dla lutowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Nitowania liniowego" nie wybiera się, gdyż nitowanie jest połączeniem mechanicznym wymagającym nitów i zwykle otworów; schemat takiego złącza pokazywałby elementy złączne (nity) i sposób ich zakuwania, a nie zasadę działania elektrod.
- "Lutowania punktowego" jest inną metodą łączenia: wykorzystuje spoiwo lutownicze i zwilżanie materiału, a nie docisk i przepływ prądu w celu miejscowego nagrzania oporowego. Na schemacie lutowania spodziewane byłyby elementy wskazujące na spoiwo/źródło ciepła, nie typowy układ dla zgrzewania oporowego.
- "Zgrzewania punktowego" daje pojedyncze zgrzeiny w wybranych miejscach. Jeśli na rysunku jest przedstawione połączenie ciągłe wzdłuż linii, to nie odpowiada to technologii punktowej.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "na podstawie rysunku" zwracaj uwagę, czy połączenie jest ciągłe (liniowe), czy pojedyncze (punktowe), oraz czy występują dodatkowe łączniki (nitowanie) lub spoiwo (lutowanie).
