Konto "Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń" (często oznaczane jako konto 231 w Zakładowym Planie Kont) służy do ewidencji zobowiązań jednostki wobec pracowników z tytułu wynagrodzeń. W typowym układzie ma ono charakter konta pasywnego: zwiększenia zobowiązań ujmuje się po stronie Ma, a zmniejszenia po stronie Wn.
Odpowiedź "o nie podjętych przez pracowników wynagrodzeniach" jest poprawna, ponieważ saldo kredytowe (saldo po stronie Ma) oznacza, że na koniec okresu pozostaje kwota należna pracownikom, której jeszcze nie wypłacono lub której pracownicy nie odebrali. Jest to klasyczna interpretacja salda kredytowego na koncie rozrachunkowym o pasywnym charakterze: pokazuje ono stan zobowiązania.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo dotyczą innych rozrachunków albo zdarzeń, które zwykle zmniejszają zobowiązanie wobec pracownika, a więc są księgowane po stronie Wn konta wynagrodzeń lub na zupełnie innych kontach:
- "o zobowiązaniach wobec związków zawodowych" – takie zobowiązania ewidencjonuje się na odrębnych kontach rozrachunkowych, a nie na koncie rozrachunków z tytułu wynagrodzeń pracowników.
- "o wielkości pobranej zaliczki na podatek dochodowy" – zaliczka PIT jest potrąceniem z wynagrodzenia i elementem rozrachunków z urzędem skarbowym; nie stanowi salda kredytowego konta 231, lecz jest częścią rozliczenia, które pomniejsza kwotę do wypłaty pracownikowi.
- "o pobranych zaliczkach na poczet wynagrodzeń" – zaliczki wypłacone pracownikom przed terminem wypłaty wynagrodzenia również zmniejszają późniejsze zobowiązanie wobec pracownika (w praktyce "ściągają" saldo kredytowe), a nie tworzą typowego salda kredytowego na koncie rozrachunków z tytułu wynagrodzeń.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli konto dotyczy rozrachunków z pracownikami i ma saldo kredytowe, myśl w pierwszej kolejności o zobowiązaniu (co jednostka jeszcze musi pracownikom wypłacić).
