U samotnej 85-letniej pacjentki po operacji wymiany stawu kolanowego kluczowe jest zapewnienie ciągłości opieki po wypisie. W pierwszych tygodniach rekonwalescencji typowe są: osłabienie, ograniczona sprawność, potrzeba pomocy w higienie, przygotowaniu posiłków, zakupach, transporcie oraz kontynuacji rehabilitacji.
Dlatego właściwym działaniem jest zorganizowanie opieki domowej przez pracownika socjalnego (czyli koordynowanej/uruchamianej z jego udziałem). Pracownik socjalny może przeprowadzić ocenę sytuacji socjalno-bytowej, zidentyfikować luki w opiece i połączyć pacjentkę z odpowiednimi formami wsparcia: usługami opiekuńczymi w domu, opieką środowiskową, rehabilitacją domową, a także pomóc w uzyskaniu sprzętu ułatwiającego funkcjonowanie.
Odpowiedź "Umieszczenie jej w domu opieki" jest zbyt daleko idąca w opisanej sytuacji: dotyczy raczej przypadków, gdy potrzebna jest całodobowa opieka i nie ma możliwości zabezpieczenia pomocy w miejscu zamieszkania. Po planowej operacji ortopedycznej pacjent często wymaga wsparcia przejściowo, a nie instytucjonalizacji.
"Pouczenie o ewentualnych zagrożeniach w jej domowym otoczeniu" to ważny element edukacji (np. profilaktyka upadków), ale samo pouczenie nie rozwiązuje podstawowego problemu pacjentki: braku osoby, która realnie pomoże jej po powrocie do domu.
"Otoczenie opieką terapeutyczną" jest pojęciem nieostrym w tym kontekście i nie wskazuje konkretnego mechanizmu zabezpieczenia potrzeb bytowych i opiekuńczych po wypisie. W praktyce najpierw należy uruchomić koordynację wsparcia środowiskowego, a dopiero potem dobierać szczegółowe interwencje.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się samotna osoba starsza, z niepokojem przed wypisem i ryzykiem niesamodzielności, szukaj odpowiedzi, która zapewnia organizację i koordynację pomocy, a nie tylko edukację lub rozwiązania skrajne.
