Opisany problem ma charakter socjalno-bytowy: podopieczna ma stały dochód (rentę), ale nie wystarcza on na pokrycie podstawowych potrzeb, takich jak leki i opłaty. W takich sytuacjach pierwszym właściwym kierunkiem działania opiekunki jest kontakt z pracownikiem socjalnym, ponieważ to on organizuje i koordynuje pomoc w systemie wsparcia społecznego.
Kontakt z pracownikiem socjalnym jest uzasadniony, bo pozwala:
- ocenić sytuację dochodową i bytową podopiecznej (wywiad/rozpoznanie potrzeb),
- ustalić, jakie formy wsparcia są możliwe (świadczenia pieniężne, pomoc rzeczowa, usługi),
- pomóc w przejściu przez formalności i skierować do właściwych programów lub instytucji lokalnych.
Pozostałe propozycje nie są właściwą odpowiedzią na pytanie o polepszenie sytuacji materialnej:
- "z asystentem osoby niepełnosprawnej" – taka rola może wspierać funkcjonowanie i aktywizację, ale nie jest typowym adresatem spraw związanych z przyznaniem świadczeń i oceną sytuacji dochodowej. W pytaniu kluczowe są pieniądze na leki i opłaty.
- "z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej" – lekarz zajmuje się diagnozą i leczeniem oraz doborem terapii. Może wystawić receptę lub zaświadczenie medyczne, ale nie rozstrzyga o wsparciu finansowym na opłaty i ogólnej pomocy bytowej.
- "z pracownikiem Narodowego Funduszu Zdrowia" – NFZ dotyczy organizacji i finansowania świadczeń zdrowotnych, a nie pomocy socjalnej w rozumieniu opłacania rachunków czy wsparcia dochodowego w gospodarstwie domowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się słowa "brakuje pieniędzy", "opłaty", "sytuacja materialna", zwykle testowana jest umiejętność rozpoznania ścieżki pomocy społecznej. Gdy problem dotyczy stricte leczenia (objawy, terapia), wtedy właściwy będzie personel medyczny.
