Sandr (równina sandrowa, równina wypływowa) jest formą fluwioglacjalną, czyli powstającą w wyniku działalności wód roztopowych wypływających spod lodowca. Kluczowe są tu dwie cechy: (1) położenie – sandr leży na przedpolu moreny czołowej, a nie w miejscu samego lodu ani w obrębie wałów morenowych; (2) morfologia i zapis procesów – to zwykle rozległa, dość płaska powierzchnia zbudowana głównie z piasków i żwirów, po której rozlewają się wody roztopowe, tworząc system rzeki roztokowej (liczne, płytkie, rozgałęziające się koryta).
Odpowiedź "cyfrą 4" jest poprawna, ponieważ wskazuje piaszczystą równinę na przedpolu wałów moreny czołowej, przeciętą wieloma rozdzielającymi się strumieniami wód roztopowych. Taki obraz jest klasyczny dla sandru: osady są sortowane, a sieć koryt jest rozczłonkowana i zmienna w czasie (układ roztokowy).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Oznaczenie odpowiadające czołu lodowca (np. strefa lodu) nie może być sandrem, bo sandr jest osadem akumulacyjnym odkładanym przed lodowcem, a nie samym lodem. Oznaczenie odnoszące się do wałów i pagórków tuż przed lodowcem odpowiada raczej morenie czołowej – jest to inny typ formy, związany z akumulacją materiału przez lód, zwykle o bardziej nierównej rzeźbie i innym uziarnieniu. Oznaczenie obejmujące jedynie fragment strefy przepływu lub koryto cieku nie definiuje rozległej równiny akumulacyjnej; sandr rozpoznaje się po całej równinie i jej układzie cieków, a nie po pojedynczym korycie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz układ "lodowiec → wał/pagórki → płaska równina z rozgałęzionymi ciekami", to płaska równina na przedpolu wałów jest zwykle sandrem.
