Algorytm iteracyjny (pętlowy) charakteryzuje się tym, że pewien zestaw czynności jest wykonywany wielokrotnie, aż do spełnienia/ niespełnienia warunku zakończenia. Na schemacie blokowym rozpoznaje się go po zamkniętym cyklu przepływu sterowania, czyli strzałce (lub ciągu strzałek) wracającej do wcześniejszego bloku – to graficzny odpowiednik pętli.
Odpowiedź "warunkowy" jest niepoprawna, bo instrukcja warunkowa oznacza wybór jednej z dróg (np. "tak/nie"), ale sama obecność decyzji (romb) nie przesądza o typie całego algorytmu. W praktyce niemal każda pętla ma warunek sterujący, więc warunek może występować zarówno w algorytmie iteracyjnym, jak i w czysto rozgałęzionym (bez powtórzeń).
Odpowiedź "rekurencyjny" jest niepoprawna, ponieważ rekurencja polega na tym, że procedura lub funkcja wywołuje samą siebie (bezpośrednio lub pośrednio). W schemacie blokowym oznaczałoby to model wywołań, a nie typowy "powrót strzałką" do wcześniejszego kroku w ramach tego samego przebiegu pętli. W zadaniach szkolnych rekurencję częściej rozpoznaje się na podstawie zapisu funkcji/pseudokodu niż klasycznego schematu blokowego.
Odpowiedź "liniowy" jest niepoprawna, bo algorytm liniowy nie zawiera ani rozgałęzień, ani powtórzeń – wykonuje kroki dokładnie raz, w jednej kolejności od start do stop. Jeśli schemat ma powrót (iterację), to przestaje być liniowy.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić "iteracyjny" od "warunkowego", szukaj nie tylko rombu, ale przede wszystkim powrotu do wcześniejszego kroku. To jest kluczowa cecha iteracji.
