Schemat pracy przekładni planetarnej zwykle przedstawia układ współosiowy, w którym występują charakterystyczne człony:
- koło słoneczne w środku,
- satelity (kilka jednakowych kół) zazębiające się z kołem słonecznym,
- jarzmo (nośnik satelitów), które może być wejściem lub wyjściem,
- koło pierścieniowe z uzębieniem wewnętrznym, współpracujące z satelitami.
Taka budowa pozwala uzyskać różne przełożenia przez zmianę tego, który człon jest napędzany, który odbiera napęd, a który jest unieruchomiony. Z tego powodu na schematach przekładnia planetarna wyróżnia się "satelitami krążącymi" wokół koła centralnego i często obecnością uzębienia wewnętrznego.
Odpowiedź "sprzęgła" jest nieprawidłowa, ponieważ sprzęgło służy do łączenia i rozłączania napędu (najczęściej przez tarcie lub zazębienie elementów), a jego schemat nie przedstawia układu kilku kół zębatych współpracujących jednocześnie w konfiguracji planetarnej.
Odpowiedź "mechanizmu różnicowego" bywa myląca, bo również wykorzystuje koła satelitarne, jednak jego podstawową funkcją jest umożliwienie różnicy prędkości kół napędzanych (np. lewego i prawego koła) przy jednoczesnym podziale momentu. Schemat mechanizmu różnicowego jest typowo powiązany z półosiami i innym układem przepływu momentu niż klasyczna przekładnia planetarna do zmiany przełożenia.
Odpowiedź "stożkowej przekładni głównej" jest błędna, ponieważ przekładnia główna stożkowa to zasadniczo para kół stożkowych (zębnik i koło talerzowe) zmieniająca kierunek przeniesienia napędu. Jej schemat jest geometrycznie inny (para stożkowa, zwykle osie przecinające się pod kątem), a nie współosiowy układ słoneczne–satelity–pierścieniowe.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku uzębienia wewnętrznego i nośnika satelitów. Jeśli są obecne, bardzo często chodzi o przekładnię planetarną.
