Adres 192.168.2.0/24 oznacza, że maska ma 24 bity części sieciowej, a pozostałe 8 bitów w ostatnim oktecie należy do części hostów (w sumie 256 adresów w całej sieci /24).
Jeżeli sieć /24 dzielimy na cztery równe podsieci, musimy uzyskać co najmniej 4 różne identyfikatory podsieci. Osiąga się to przez "pożyczenie" bitów z części hostowej do części sieciowej. Liczbę potrzebnych bitów wyznacza warunek: 2^n ≥ liczba_podsieci. Dla 4 podsieci najmniejsze n to 2, bo 2^2 = 4.
Zatem nowy prefiks wynosi: /24 + 2 = /26. To jednoznacznie wskazuje na maskę 255.255.255.192. Dlaczego 192? W masce /26 w ostatnim oktecie mamy dwa bity "sieciowe" ustawione na 1, a sześć bitów "hostowych" na 0, czyli zapis binarny 11000000. Taka wartość w systemie dziesiętnym to 192.
Pozostałe maski nie spełniają warunku "cztery podsieci": 255.255.255.128 odpowiada /25, czyli pożyczeniu 1 bitu i uzyskaniu 2 podsieci; 255.255.255.224 to /27 (3 bity, 8 podsieci); 255.255.255.240 to /28 (4 bity, 16 podsieci). To typowe pułapki, gdy ktoś wybiera maskę "na pamięć" zamiast policzyć wymaganą liczbę bitów.
W praktyce umiejętność szybkiego dobrania /26 przy podziale /24 na 4 segmenty przydaje się przy planowaniu adresacji dla działów firmy, sieci VLAN i konfiguracji routingu między podsieciami.
