Architektura klient-serwer w sieci lokalnej polega na rozdzieleniu ról: komputer (lub komputery) pełniące funkcję serwera udostępniają zasoby albo usługi, a urządzenia klienckie wysyłają żądania i korzystają z tych usług.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że istnieje wydzielony komputer udostępniający zasoby w sieci – oddaje ono ideę serwera jako hosta świadczącego usługi dla klientów. W praktyce serwerów może być więcej niż jeden (np. osobny serwer plików, DHCP, DNS), ale kluczowe jest to, że nie wszystkie stacje robocze są równorzędnymi dostawcami usług.
Stwierdzenie "każdy komputer w sieci jest równoprawny z pozostałymi" opisuje model peer-to-peer, w którym każda stacja może jednocześnie udostępniać i pobierać zasoby bez wyraźnie wydzielonej roli serwera.
Podobnie zdanie "żaden z komputerów nie pełni roli nadrzędnej" sugeruje brak centralizacji usług i brak serwera, co jest typowe dla sieci równorzędnych, a nie dla klient-serwer.
Z kolei stwierdzenie "wszystkie komputery klienckie mają dostęp do zasobów pozostałych komputerów" jest zbyt daleko idące: w klient-serwer klienci zwykle mają dostęp przede wszystkim do zasobów serwerów, a dostęp do zasobów innych stacji roboczych nie jest cechą definiującą modelu i zależy od konfiguracji, uprawnień oraz polityk.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w opisie pojawia się centralne udostępnianie usług (konta, pliki, druk, adresacja), myśl o modelu klient-serwer; gdy mowa o równości hostów i współdzieleniu "każdy z każdym", to typowy trop dla peer-to-peer.
