W siłownikach (pneumatycznych lub hydraulicznych) mocowanie gwintowe oznacza, że element mocujący wykorzystuje gwint do osadzenia siłownika w uchwycie, płycie montażowej lub złączce. Na rysunku technicznym lub poglądowym rozpoznasz je po charakterystycznych zwojach gwintu albo po wyraźnym odcinku walcowym/stożkowym przewidzianym do wkręcania i kontrującej nakrętce.
Poprawna odpowiedź to ta, która przedstawia siłownik z widocznym rozwiązaniem gwintowym, czyli takim, gdzie mocowanie realizuje się przez wkręcenie lub skręcenie na gwincie (zwykle na korpusie lub w okolicy przyłącza/mocowania). Taki typ mocowania jest użyteczny m.in. przy montażu w płytach, w panelach oraz tam, gdzie potrzebna jest szybka regulacja położenia osiowego i możliwość kontracji.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, gdy pokazują inne, często spotykane sposoby mocowania:
- Kołnierz – rozpoznawalny po tarczy z otworami montażowymi; mocowanie odbywa się śrubami do kołnierza, a nie przez gwint korpusu.
- Łapy/wsporniki – siłownik leży na podstawie i jest przykręcony do podłoża przez uchwyty; brak elementu wkręcanego.
- Przegub/widełki – rozwiązania do pracy wahliwej, z osią sworznia; cechą dominującą jest połączenie przegubowe, a nie gwint.
W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest, aby patrzeć na korpus i elementy mocujące, nie tylko na tłoczysko. Jeśli rysunki są podobne, porównuj: czy widzisz zwoje gwintu/kontrnakrętkę (mocowanie gwintowe), czy raczej płaską tarczę (kołnierz), podstawę (łapy) lub sworzeń (przegub).
