Skala Norton to klasyczne narzędzie stosowane w opiece pielęgniarskiej do oceny ryzyka powstania odleżyn (uszkodzeń skóry i tkanek w wyniku długotrwałego ucisku). Wynik skali pomaga szybko rozpoznać pacjentów wymagających intensywnej profilaktyki, np. częstych zmian ułożenia, kontroli stanu skóry, doboru materaca przeciwodleżynowego czy wsparcia w utrzymaniu higieny.
Odpowiedź "ryzyka powstania odleżyn" jest poprawna, ponieważ to właśnie jest przeznaczenie skali Norton: wskazać, jak duże jest ryzyko wystąpienia odleżyn u danej osoby. Skala opiera się na ocenie kilku obszarów funkcjonowania pacjenta (m.in. aktywność, ruchliwość, stan fizyczny/psychiczny, problem nietrzymania), ale te elementy są tylko składnikami prowadzącymi do końcowej oceny ryzyka.
Odpowiedź "poziomu bólu" jest nieprawidłowa, ponieważ do oceny bólu stosuje się inne narzędzia (np. skale natężenia bólu), a skala Norton nie opisuje dolegliwości bólowych ani ich intensywności.
Odpowiedź "ryzyka upadku" jest nieprawidłowa, gdyż ryzyko upadku ocenia się odrębnymi skalami i procedurami związanymi z bezpieczeństwem pacjenta (np. analizą chodu, równowagi, leków, wcześniejszych upadków). Skala Norton koncentruje się na zagrożeniu odleżynami, a nie na upadkach.
Odpowiedź "stanu odżywienia pacjenta" również jest nieprawidłowa: choć stan odżywienia może zwiększać podatność na uszkodzenia skóry i utrudniać gojenie, sama skala Norton nie służy do diagnozy niedożywienia. W praktyce opiekun medyczny powinien pamiętać, że narzędzie oceny ryzyka odleżyn nie zastępuje oceny żywienia, tylko ją uzupełnia w planie opieki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie ból, upadki i odleżyny, warto skojarzyć, że Norton = odleżyny, a pozostałe dotyczą innych, wyspecjalizowanych skal.
