W silniku spalinowym spalanie paliwa może przebiegać zupełnie albo niezupełnie. Różnica wynika głównie z tego, czy w komorze spalania jest wystarczająca ilość tlenu oraz czy proces ma odpowiednie warunki (temperatura, czas i dobre wymieszanie).
Przy spalaniu zupełnym węgiel zawarty w paliwie utlenia się do dwutlenku węgla (CO₂), a wodór do pary wodnej (H₂O). Dlatego obecność CO₂ i H₂O w spalinach jest typowa nawet dla poprawnie pracującego silnika i sama w sobie nie świadczy o błędzie procesu.
Przy spalaniu niezupełnym (np. niedobór tlenu, zbyt bogata mieszanka, niedogrzanie, zbyt krótki czas reakcji) węgiel nie ulega pełnemu utlenieniu do CO₂. Wtedy powstaje tlenek węgla (CO). Z tego powodu właśnie CO jest klasycznym wskaźnikiem niezupełnego spalania i jego podwyższony udział w spalinach sugeruje problemy z przygotowaniem mieszanki lub przebiegiem spalania.
Odpowiedź "dwutlenek węgla" jest błędna, bo CO₂ jest przede wszystkim produktem spalania zupełnego. Odpowiedź "para wodna" jest błędna, ponieważ H₂O także jest typowym produktem spalania zupełnego węglowodorów. Odpowiedź "tlenek azotu" jest błędna: tlenki azotu (NOx) tworzą się głównie z azotu powietrza w wysokich temperaturach, więc wskazują raczej na warunki termiczne spalania niż na jego niezupełność.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "niedoboru tlenu" i "niezupełnego spalania", najczęściej chodzi o CO, a nie o CO₂.
