W planowaniu jadłospisu kluczowe jest dopasowanie podaży energii i makroskładników do potrzeb danej grupy. W przedstawionej tabeli zwracają uwagę przede wszystkim węglowodany: 300 g. Tak wysoka ilość węglowodanów jest charakterystyczna dla osób, które potrzebują dużej dostępności energii do pracy mięśni, czyli najczęściej osób aktywnych fizycznie i trenujących.
Odpowiedź "Sportowcy" jest więc najbardziej uzasadniona: węglowodany są podstawowym paliwem w wielu rodzajach wysiłku, a ich większy udział ułatwia pokrycie wysokiego wydatku energetycznego. Jednocześnie białko 50 g i tłuszcze 70 g mogą występować w diecie sportowca, ale nie są tu elementem najbardziej wyróżniającym – to właśnie przewaga węglowodanów sugeruje tę grupę.
Dlaczego pozostałe propozycje są mniej trafne?
- "Dzieci" – sama informacja o makroskładnikach bez energii całkowitej i bez przeliczenia na masę ciała nie pozwala wiarygodnie wskazać tej grupy. Dla dzieci częściej zwraca się też uwagę na odpowiednią gęstość odżywczą i dostosowanie porcji, a nie na tak wysoki udział węglowodanów jako wyróżnik.
- "Osoby starsze" – w praktyce żywieniowej często dąży się do rozwiązań łatwostrawnych, odpowiedniej podaży białka i energii przy mniejszym apetycie, ale wysoka ilość węglowodanów nie jest typowym "znakiem rozpoznawczym" tej grupy.
- "Osoby na diecie niskosodowej" – w tabeli podano sól: 6 g, co nie wskazuje jednoznacznie na dietę z restrykcją sodu. Dodatkowo dieta niskosodowa jest definiowana przez ograniczanie soli/sodu, a nie przez sam rozkład makroskładników.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w danych widać wyraźnie podbitą ilość węglowodanów, zwykle chodzi o żywienie przy zwiększonym wysiłku lub zapotrzebowaniu energetycznym, a nie o diety eliminacyjne (np. niskosodową), które wymagają precyzyjnego kryterium soli/sodu.
