KWALIFIKACJA MEC3 - STYCZEŃ 2023

Skok gwintu to odległość osiowa między sąsiednimi zwojami gwintu. Skok bezpośrednio wpływa na kąt wzniosu linii śrubowej (im większy skok, tym większy kąt wzniosu). Z punktu widzenia mechaniki śruba działa jak równia pochyła owinięta wokół walca: obrót (moment dokręcania) zamienia się w przesunięcie osiowe i wytworzenie siły osiowej docisku w połączeniu.

Ważna zasada praktyczna: przy tym samym momencie dokręcania mniejszy skok gwintu daje większe przełożenie, czyli łatwiej "podnieść" (dociągnąć) obciążenie osiowe. Dlatego gwinty drobnozwojne (o mniejszym skoku) pozwalają uzyskać większą siłę docisku oraz zwykle sprzyjają samohamowności (mniejsza skłonność do samoczynnego odkręcania się pod obciążeniem i drganiami).

Odpowiedzi:

• 1 mm – to najmniejszy skok z podanych, więc daje najmniejszy kąt wzniosu i największe przełożenie; w efekcie pozwala uzyskać największą siłę osiową docisku.
• 2 mm – większy skok oznacza większy kąt wzniosu i mniejsze przełożenie; przy tym samym momencie docisk będzie mniejszy niż dla 1 mm.
• 3 mm – jeszcze większy skok; rośnie "stromość" równi pochyłej, więc maleje możliwa do uzyskania siła osiowa przy niezmienionym momencie.
• 4 mm – największy skok z podanych; zapewnia najszybsze przesuwanie nakrętki na obrót, ale najniższą siłę docisku przy tym samym momencie dokręcania.

W praktyce montażowej dobór skoku zależy od celu: gdy priorytetem jest duży docisk i odporność na luzowanie, wybiera się mniejszy skok (gwint drobnozwojny). Gdy priorytetem jest szybkość montażu/demontażu, dopuszcza się większy skok, licząc się z mniejszym przełożeniem.