Skrót DVB-T odnosi się do standardu Digital Video Broadcasting – Terrestrial, czyli cyfrowego nadawania telewizji drogą naziemną. W praktyce oznacza to, że sygnał dociera do odbiornika z nadajników naziemnych i jest odbierany przez instalację antenową (najczęściej antenę UHF, zależnie od pasma i lokalizacji).
Odpowiedź "naziemną" jest więc poprawna, bo opisuje właściwy sposób dystrybucji sygnału w DVB-T: emisję radiową z obiektów nadawczych na danym obszarze i odbiór wprost "z powietrza", a nie przez infrastrukturę operatora kablowego czy satelitarnego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "kablową" – telewizja kablowa w rodzinie DVB jest kojarzona z oznaczeniem DVB-C. To inny kanał transmisji (sieć kablowa), a wymagania dla odbioru i urządzeń (np. modułów, sposobu modulacji w sieci) mogą być inne.
- "satelitarną" – telewizja satelitarna w DVB to typowo DVB-S lub DVB-S2. Odbiór wymaga anteny satelitarnej i konwertera (LNB), a sygnał jest nadawany z satelity, nie z nadajników naziemnych.
- "przemysłową" – nie jest to standardowy podział w nomenklaturze DVB; DVB klasyfikuje się przede wszystkim według medium transmisji (T/C/S) i wersji standardu.
Wskazówka egzaminacyjna: w skrótach DVB litera na końcu zwykle oznacza medium (T – naziemne, C – kablowe, S – satelitarne). To pomaga szybko odróżnić podobne nazwy, ale warto też pamiętać, że w praktyce spotyka się nowsze warianty (np. DVB-T2), co nie zmienia sensu litery "T".
