KWALIFIKACJA TLO3 - STYCZEŃ 2016

Na postoju śmigłowca na wolnej przestrzeni jednym z kluczowych zagrożeń jest oddziaływanie silnego wiatru na układ wirnikowy. Wiatr może powodować poruszanie się łopat, zwiększone obciążenia elementów mechanicznych oraz ryzyko uderzeń/otarć (w zależności od konstrukcji i warunków postoju). Z tego powodu typowym działaniem eksploatacyjnym jest zabezpieczenie (kotwiczenie/wiązanie) łopat wirnika nośnego odpowiednimi pokrowcami lub zestawem do mocowania przewidzianym przez procedury danego typu.

Odpowiedź "pokrowców kotwiczenia na łopaty wirnika nośnego" jest zgodna z logiką zagrożenia: to wirnik nośny ma dużą powierzchnię i jest najbardziej podatny na "łapanie" wiatru, więc jego unieruchomienie/ustabilizowanie ogranicza ryzyko.

• "pokrowców na łopaty śmigła ogonowego" – wirnik ogonowy również może wymagać zabezpieczeń, ale przy silnym wietrze priorytetem jest wirnik nośny (największe oddziaływanie aerodynamiczne i największe możliwe skutki). Ta odpowiedź jest więc nieadekwatna do głównego zagrożenia opisanego w pytaniu.
• "osłon na dysze wylotowe silników" – takie osłony stosuje się przede wszystkim jako ochronę przed zabrudzeniem i ciałami obcymi oraz przed warunkami atmosferycznymi w sensie zanieczyszczeń. Nie jest to typowe narzędzie do przeciwdziałania skutkom silnego wiatru działającego na wirnik.
• "osłon na wloty silników" – analogicznie, osłony wlotów mają głównie znaczenie w kontekście FOD/warunków środowiskowych. Nie stabilizują łopat i nie rozwiązują problemu poruszeń wirnika wywołanych wiatrem.

Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu pytaniach najpierw nazwij zagrożenie (tu: wiatr oddziałuje na łopaty), a dopiero potem dobierz środek zaradczy. Jeśli środek dotyczy wlotów/wylotów silnika, zwykle chodzi o FOD i zabrudzenia, nie o unieruchomienie elementów wirujących.