Obowiązek przechowywania zeznań i dokumentacji podatkowej jest powiązany z terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego. W praktyce oznacza to, że dokumenty (w tym CIT-8) trzeba trzymać tak długo, aby organ podatkowy mógł je zweryfikować w całym okresie, w którym zobowiązanie może jeszcze zostać określone lub zakwestionowane.
Kluczowa reguła brzmi: zobowiązanie podatkowe przedawnia się po 5 latach liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W tym zadaniu rok podatkowy to 2016, a termin płatności podatku wynikającego z rozliczenia rocznego CIT przypada na 31 marca 2017 r. (rok następny).
Skoro termin płatności upłynął w 2017 r., to "końcem roku", od którego liczymy 5 lat, jest 31 grudnia 2017 r. Następnie liczymy pełne 5 lat: 2018, 2019, 2020, 2021, 2022. To daje termin do 31 grudnia 2022 r. i ta data jest właściwą odpowiedzią.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- Daty marcowe (31.03.2022 i 31.03.2021) wynikają zwykle z błędnego założenia, że liczymy 5 lat od daty złożenia zeznania albo od terminu złożenia/płatności "co do dnia", zamiast od końca roku kalendarzowego.
- Data 31.12.2021 odpowiada skróceniu okresu o jeden rok, co jest typowym błędem rachunkowym przy liczeniu pięciu pełnych lat po roku 2017.
Warto pamiętać, że podany w treści dzień złożenia CIT-8 (17.03.2017) nie wpływa na podstawowe liczenie terminu archiwizacji w tym zadaniu — decyduje termin płatności i zasada "od końca roku". W realnych sytuacjach termin może się wydłużyć, gdy bieg przedawnienia zostanie zawieszony lub przerwany.
