W przygotowaniu próbek do badań analitycznych często celem jest uzyskanie roztworu, w którym anality (składniki oznaczane) będą w postaci jonów lub cząsteczek możliwych do dalszego oznaczania. Dlatego do tej grupy zalicza się techniki, które prowadzą do rozpuszczenia próbki lub przekształcenia jej w formę łatwo rozpuszczalną.
Odpowiedź "liofilizacja" jest poprawna, ponieważ liofilizacja to przede wszystkim suszenie materiału: usuwa rozpuszczalnik (najczęściej wodę) z zamrożonej próbki przez sublimację. Wynikiem jest zwykle suchy produkt, a nie roztwór. Liofilizacja może być użyteczna do utrwalania próbki lub ułatwienia jej ważenia i przechowywania, ale nie jest sposobem "przeprowadzenia składników próbki do roztworu".
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do technik, które w praktyce laboratorium analitycznego mogą służyć uzyskaniu roztworu:
- "roztwarzanie" polega na rozpuszczaniu próbki w odpowiednim rozpuszczalniku/odczynniku, aby anality znalazły się w fazie ciekłej.
- "mineralizacja" to rozkład matrycy (zwłaszcza organicznej) z użyciem silnych utleniaczy/kwasów, zwykle po to, by przeprowadzić składniki do roztworu nieorganicznego (np. przed oznaczaniem metali).
- "stapianie" (topienie z topnikiem) bywa stosowane dla próbek trudno rozpuszczalnych; po wytworzeniu stopu uzyskuje się materiał, który następnie można roztworzyć, otrzymując roztwór do analizy.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na produkt końcowy procesu. Jeśli metoda kończy się "suchym proszkiem" lub "odwodnioną próbką", to zwykle nie jest to metoda uzyskania roztworu. Jeśli celem jest rozpuszczenie/rozłożenie próbki i przeniesienie analitów do cieczy, mówimy o roztwarzaniu, mineralizacji lub technikach pokrewnych.
