Klasyfikacja Spauldinga dzieli sprzęt medyczny na trzy grupy, zależnie od ryzyka przeniesienia zakażenia i miejsca kontaktu z pacjentem:
- Krytyczny – wchodzi do tkanek jałowych lub układu naczyniowego; wymaga sterylizacji.
- Półkrytyczny – kontaktuje się ze śluzówkami lub skórą uszkodzoną; zwykle wymaga co najmniej dezynfekcji wysokiego poziomu (a czasem sterylizacji, jeśli to możliwe).
- Niekrytyczny – ma kontakt wyłącznie ze skórą nieuszkodzoną; zwykle wystarcza mycie oraz dezynfekcja niskiego lub średniego poziomu, zgodnie z oceną ryzyka i instrukcją.
Stetoskop (głowica i przewody) w typowym użyciu dotyka skóry pacjenta, ale nie jest wprowadzany do tkanek jałowych ani nie styka się ze śluzówkami. Dlatego przypisuje się go do kategorii niekrytycznej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Krytyczny – ta kategoria dotyczy wyrobów naruszających barierę tkanek (np. narzędzia chirurgiczne). Stetoskop nie spełnia tego kryterium w standardowym zastosowaniu.
- Półkrytyczny – dotyczy kontaktu ze śluzówkami (np. sprzęt do badania otorynolaryngologicznego w kontakcie ze śluzówką) lub skórą uszkodzoną. Stetoskop zasadniczo nie jest projektowany do takiego kontaktu jako typowej drogi użycia.
- Brak odpowiedzi – nie jest kategorią Spauldinga, więc nie opisuje klasyfikacji ryzyka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wahasz się między "niekrytyczny" a "półkrytyczny", zadaj sobie pytanie: czy wyrób dotyka śluzówki lub rany? Jeśli nie – najczęściej będzie to wyrób niekrytyczny.
