Skrót SRM oznacza materiał szczególnego ryzyka, czyli takie tkanki pochodzenia zwierzęcego, które w kontekście TSE/BSE traktuje się jako najbardziej wrażliwe i wymagające ścisłej kontroli. W praktyce zakładów (rzeźnie, rozbiór) kluczową zasadą postępowania z SRM jest segregacja, czyli rozdzielenie strumieni materiału tak, aby nie mieszać ich między sobą ani z materiałami niższych kategorii. Powód jest praktyczny: minimalizacja ryzyka zanieczyszczenia krzyżowego oraz łatwiejsza identyfikacja i kontrola.
W przedstawionej tabeli każdy typ SRM ma przypisane inne pomieszczenie przechowywania: mózgowie → A, śledziona → B, kość gąbczasta → C. Taka struktura danych jest jednoznaczna: różne oznaczenia oznaczają rozdział przechowywania. Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "Każdy typ SRM powinien być przechowywany w oddzielnym pomieszczeniu".
- Stwierdzenie "Wszystkie SRM mogą być przechowywane razem w jednym pomieszczeniu" jest sprzeczne z tabelą, bo tabela pokazuje trzy różne miejsca (A/B/C), a nie jedno wspólne.
- Stwierdzenie "Tylko mózgowie i śledziona mogą być przechowywane razem" także nie wynika z tabeli: mózgowie ma A, a śledziona B, więc są rozdzielone.
- Stwierdzenie "Kość gąbczasta powinna być przechowywana oddzielnie od innych SRM" jest częściowo zgodne z ideą segregacji, ale jest zbyt wąskie: tabela wskazuje, że każdy typ ma osobne miejsce, nie tylko kość gąbczasta.
W praktyce segregację realizuje się przez osobne kontenery lub wydzielone strefy/komory, odpowiednie oznakowanie oraz warunki chłodnicze. Takie podejście ułatwia też kontrolę nad materiałem (np. podczas odbioru do utylizacji) i ogranicza błędy organizacyjne.
