1000BASE-T (Gigabit Ethernet "Base-T") jest standardem transmisji 1 Gb/s po miedzianej skrętce zakończonej złączem RJ-45. Kluczową cechą tego rozwiązania jest to, że do uzyskania gigabitowej przepływności wykorzystywane są cztery pary przewodów w kablu (łącznie 8 żył). W odróżnieniu od 100BASE-TX, gdzie typowo używa się tylko dwóch par, w 1000BASE-T wszystkie pary pracują jednocześnie, co pozwala osiągnąć wyższą przepustowość.
Odpowiedź "cztery pary skrętki kategorii 5" jest więc najbliższa wymaganiom medium dla 1000BASE-T, bo wskazuje zarówno typ kabla (skrętka miedziana), jak i liczbę wykorzystywanych par. W praktyce instalacyjnej często spotyka się wymaganie co najmniej kat. 5e lub wyższej, ale w ramach tego zestawu odpowiedzi tylko ta opcja opisuje właściwy mechanizm (4 pary w skrętce).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "kabel koncentryczny" – klasyczny Ethernet po koncentryku (np. dawne odmiany 10 Mb/s) nie odpowiada standardowi 1000BASE-T, który dotyczy skrętki.
- "dwie pary skrętki kategorii 6" – sama wyższa kategoria nie zmienia faktu, że 1000BASE-T wykorzystuje cztery pary; dwie pary kojarzą się raczej ze 100BASE-TX.
- "światłowód" – gigabit po światłowodzie istnieje (inne odmiany 1000BASE-X), ale wprost nie jest to 1000BASE-T, które oznacza transmisję po miedzi (T = twisted pair).
Wskazówka egzaminacyjna: w nazwach Ethernetu fragment "BASE-T" sugeruje skrętkę miedzianą, a przy gigabicie po miedzi warto pamiętać regułę: 1 Gb/s = 4 pary (dla 1000BASE-T).
