Stary tynk cementowo-wapienny, który był wcześniej malowany farbą olejną, jest podłożem trudnym pod kolejne malowanie farbą emulsyjną (dyspersyjną). Powłoki olejne zwykle tworzą zwartą, słabo chłonną i często "tłustą" warstwę, która utrudnia zwilżanie i przyczepność kolejnych warstw. Jeżeli na takie podłoże nałoży się bez przygotowania farbę emulsyjną, typowym skutkiem są wady: odspajanie, łuszczenie, pęcherze lub miejscowe "ślizganie" się farby.
W pytaniu wskazano, że przed wykonaniem powłoki emulsyjnej wymagane jest wyługowanie. Jest to odpowiedź właściwa w kontekście przygotowania wcześniej olejowanych, mineralnych podłoży pod powłoki wodne – chodzi o doprowadzenie powierzchni do stanu umożliwiającego prawidłowe związanie i przyczepność nowej farby.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- porysowania – samo zarysowanie powierzchni nie rozwiązuje problemu charakteru starej powłoki olejnej; może zwiększyć chropowatość, ale nie usuwa bariery utrudniającej adhezję i nie przygotowuje chemicznie/technologicznie podłoża.
- zmycia – ogólne "zmycie" (np. wodą) bywa niewystarczające, bo farba olejna nie jest powłoką wodnorozcieńczalną; problemem nie jest tylko kurz, lecz obecność starej, niechłonnej warstwy.
- wy szlifowania – szlifowanie/matowienie może być elementem przygotowania, ale w treści pytania kluczowe jest wymaganie technologiczne wskazywane jako wyługowanie; ponadto zapis odpowiedzi jest niepoprawny językowo (rozdzielenie wyrazu), co nie powinno występować w arkuszu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: przed farbą emulsyjną podłoże musi być nośne, czyste i zapewniające przyczepność, a stare powłoki olejne wymagają szczególnego przygotowania, bo są jedną z częstszych przyczyn odspojeń nowych warstw.
