Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych to uproszczona forma opodatkowania działalności gospodarczej, w której podatek oblicza się od przychodu, a nie od dochodu. Oznacza to, że co do zasady nie rozlicza się kosztów uzyskania przychodów w taki sposób jak przy zasadach ogólnych. Kluczowe jest więc poprawne dobranie stawki ryczałtu, która zależy od rodzaju wykonywanej działalności (m.in. według klasyfikacji PKWiU).
W roku 2026 katalog stawek ryczałtu obejmuje dokładnie: 2%, 3%, 5,5%, 8,5%, 10%, 12%, 12,5%, 14%, 15%, 17%. Taki zestaw jest kompletny i odpowiada aktualnym przepisom wskazującym różne poziomy opodatkowania dla różnych typów aktywności (np. usługi, budowlanka, najem, wybrane wolne zawody).
Odpowiedź zawierająca "3%, 8%, 23%" jest błędna, ponieważ 23% jest powszechnie kojarzone jako podstawowa stawka VAT, a nie stawka ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. To częsta pułapka egzaminacyjna: mylenie podatku dochodowego z podatkiem od towarów i usług.
Zestawy "12%, 19%, 32%" oraz "18%, 32%" również nie pasują do ryczałtu. Wartości 18% i 32% odnoszą się do skali podatkowej PIT z wcześniejszych lat, a nie do katalogu stawek ryczałtu. Z kolei 19% kojarzy się z podatkiem liniowym PIT. W ryczałcie kluczowe jest zapamiętanie, że stawki są liczne, "rozsiane" i mają też wartości połówkowe (np. 5,5% i 12,5%).
W praktyce gospodarczej (także w agrobiznesie) poprawne rozpoznanie stawek jest potrzebne przy wyborze formy opodatkowania i przy prowadzeniu ewidencji przychodów, zwłaszcza gdy firma wykonuje różne rodzaje usług opodatkowane różnymi stawkami. Na egzaminie najbezpieczniej odróżniać: ryczałt (wiele stawek, w tym 2% i wartości połówkowe) od PIT (progi skali) oraz od VAT (23%).
