Stępienie (zużycie) krawędzi skrawającej oznacza, że ostrze nie "wcina się" w materiał tak efektywnie jak narzędzie ostre. Wzrasta tarcie na powierzchniach kontaktu, zmienia się efektywny kąt natarcia i rośnie udział zjawisk plastycznego odkształcenia oraz nagniatania zamiast czystego skrawania. Skutkiem jest zwykle wzrost sił skrawania i temperatury w strefie obróbki.
Jeżeli siły skrawania rosną, obrabiarka musi dostarczyć większą moc do procesu (na wrzecionie i/lub w układzie posuwu). W warunkach produkcyjnych przekłada się to na większe obciążenie napędu, a więc i na zwiększone zużycie energii elektrycznej w trakcie wykonywania tej samej operacji.
Pozostałe propozycje są niezgodne z typowymi skutkami zużycia narzędzia:
- "zwiększenia wydajności obrabiarek konwencjonalnych." Stępienie narzędzia najczęściej obniża wydajność procesu: trzeba zmniejszać parametry skrawania, częściej przerywać pracę na wymianę/ostrzenie, rośnie ryzyko drgań i braków.
- "zmniejszenia kosztów jednostkowych roboczogodzin." Zużyte narzędzie zwykle zwiększa koszty pośrednio: dłuższy czas obróbki, większy pobór mocy, gorsza jakość powierzchni, więcej poprawek i przestojów. To mechanizmy podnoszące koszt jednostkowy, a nie obniżające.
- "zmniejszenia ilości podawanego płynu chłodzącego narzędzie." Ilość chłodziwa wynika z ustawień technologicznych i zaleceń dla operacji; stępienie może co najwyżej skłaniać do zwiększenia chłodzenia lub zmiany strategii (np. aby ograniczyć temperaturę), ale nie jest naturalną konsekwencją "mniej chłodziwa".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się skutek "energetyczny", łącz go z prostą zależnością: większe opory → większa moc → większe zużycie energii. To częsty schemat w pytaniach o stan narzędzia skrawającego.
