Stępienie płytek skrawających oznacza pogorszenie geometrii ostrza (zaokrąglenie krawędzi, starcie powierzchni natarcia i/lub przyłożenia). W praktyce prowadzi to do wzrostu tarcia w strefie skrawania oraz do mniej korzystnego przebiegu odkształcenia wióra. Skutek technologiczny jest typowy: rosną opory skrawania, a więc rośnie wymagana moc skrawania pobierana przez napęd obrabiarki.
Energochłonność procesu (energia zużywana na wykonanie danej operacji/uzyskanie danej ilości usuniętego materiału) zwiększa się, ponieważ przy tych samych nastawach parametrami skrawania (prędkość, posuw, głębokość) układ potrzebuje większej mocy, aby utrzymać pracę skrawania. Często pojawiają się także wtórne konsekwencje, które dodatkowo "dokładają" zużycia energii w produkcji: spadek stabilności procesu, konieczność korekt, gorsza jakość powierzchni i ryzyko braków.
Odpowiedź "wzrostu energochłonności procesu skrawania" jest więc zgodna z praktyką obróbki: większe opory = większa moc = większa energia w czasie.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów egzaminacyjnych:
- "zwiększenia wydajności tokarek" – stępienie narzędzia zwykle nie zwiększa wydajności; częściej skraca czas stabilnej pracy narzędzia i może wymuszać zmniejszenie parametrów skrawania.
- "obniżenia kosztów zużywanej energii elektrycznej" – koszt energii jest pochodną zużycia energii; przy wzroście oporów skrawania koszt zwykle rośnie, a nie maleje.
- "zmniejszenia ilości operacji wykonywanych na tokarkach" – liczba operacji wynika z technologii wyrobu, a stępienie co najwyżej powoduje dodatkowe działania (np. wymiana płytek, korekty), nie zmniejszenie operacji.
Wskazówka do nauki: jeśli w pytaniu pojawia się zużycie/stępienie narzędzia, najczęściej należy spodziewać się wzrostu oporów, temperatury, chropowatości i zapotrzebowania na moc (a więc wzrostu energochłonności).
