Stężenie pośmiertne to jedna z klasycznych zmian pośmiertnych. Jego istotą jest sztywność (usztywnienie) mięśni pojawiająca się po śmierci wskutek zmian zachodzących w tkance mięśniowej, gdy ustają procesy życiowe podtrzymujące prawidłową pracę włókien mięśniowych. W praktyce obserwuje się narastające usztywnienie, które utrudnia poruszanie kończynami i zmienianie ułożenia ciała.
Odpowiedź "sztywności mięśni." jest więc poprawna, bo opisuje efekt w mięśniach, który stanowi definicyjną cechę stężenia pośmiertnego.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych zjawisk:
- "wybroczyn podskórnych." dotyczy zmian krwotocznych w tkankach (wynaczynienia krwi). To nie jest kryterium rozpoznania stężenia pośmiertnego i może mieć inne przyczyny (urazowe lub chorobowe).
- "plam opadowych." opisuje plamy opadowe, czyli pośmiertne przemieszczenie i zaleganie krwi w niżej położonych częściach ciała, co daje charakterystyczne zabarwienie skóry i tkanek. To zjawisko naczyniowo-krążeniowe, a nie mięśniowe.
- "krzepnięcia krwi." odnosi się do procesu koagulacji. Choć może zachodzić po śmierci, nie jest równoznaczne ze stężeniem pośmiertnym, które dotyczy przede wszystkim aparatu mięśniowego i jego właściwości mechanicznych.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać rozróżnienie: stężenie pośmiertne = mięśnie, plamy opadowe = rozmieszczenie krwi, wybroczyny = krwawienia do tkanek, krzepnięcie = skrzepy. Takie skojarzenia ograniczają pomyłki między podobnie brzmiącymi zmianami pośmiertnymi.
