Wspólne używanie obuwia jest klasycznym czynnikiem sprzyjającym zakażeniom kontaktowym skóry. Wnętrze buta bywa ciepłe i wilgotne, co ułatwia utrzymanie się drobnoustrojów na wkładkach i powierzchniach mających bezpośredni kontakt ze skórą. Przy kolejnym użyciu przez inną osobę może dojść do przeniesienia patogenu na skórę, szczególnie gdy występują otarcia lub mikrouszkodzenia naskórka.
Odpowiedź "grzybiczych schorzeń skóry" jest właściwa, ponieważ grzybice (np. stóp) szerzą się często przez kontakt pośredni: wspólne obuwie, ręczniki, podłogi w szatniach i natryskach czy sprzęt sportowy. Z punktu widzenia BHP jest to istotne przy organizacji szatni, doborze środków ochrony indywidualnej oraz zasadach użytkowania odzieży i obuwia roboczego.
Pozostałe propozycje są nietrafne, bo wskazują choroby o odmiennym mechanizmie powstawania lub szerzenia:
- "reumatyzmu i chorób kości" – nie jest typowym skutkiem współużytkowania obuwia; to raczej grupa schorzeń związanych m.in. z przeciążeniami, urazami, wiekiem lub chorobami przewlekłymi, a nie z transmisją przez przedmioty.
- "gruźlicy i schorzeń płucnych" – gruźlica szerzy się głównie drogą powietrzno-kropelkową; wspólne obuwie nie jest typowym wektorem zakażenia płuc.
- "grypy i schorzeń grypopodobnych" – grypa przenosi się przede wszystkim przez aerozol i kontakt z wydzielinami z dróg oddechowych; ryzyko związane z butami jest tu marginalne i niespecyficzne.
W praktyce, aby ograniczyć ryzyko grzybic, stosuje się zasadę nieudostępniania obuwia, właściwe suszenie, okresowe czyszczenie oraz – gdy to uzasadnione – działania higieniczne w szatniach (utrzymanie suchości, porządek, ograniczanie wspólnego używania rzeczy osobistych).
