Metoda ceny przewodniej (często rozumiana jako ustalanie ceny "za liderem") należy do podejść konkurencyjnych w polityce cen. Jej istotą jest to, że firma nie wyznacza ceny wyłącznie na podstawie własnych kosztów ani wyłącznie na podstawie deklarowanego popytu, lecz odnosi się do poziomu cen rynkowych — w praktyce do cen lidera kategorii lub głównych konkurentów.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "ceny stosowane przez konkurencję." To właśnie analiza cen konkurentów (monitoring półki cenowej, porównanie wariantów, obserwacja promocji) pozwala ustalić cenę, która będzie spójna z oczekiwaniami rynku oraz pozycjonowaniem marki (np. niżej, podobnie lub wyżej niż lider).
Pozostałe odpowiedzi opisują inne logiki ustalania ceny:
- "sumę kosztów produkcji." — to skojarzenie z metodą kosztową (np. koszt plus marża). W metodzie ceny przewodniej koszty są ważne dla rentowności, ale nie stanowią głównego punktu odniesienia do wyznaczenia poziomu ceny.
- "oryginalność produktu." — to element, który bywa wykorzystywany w podejściu wartościowym (value-based pricing), gdzie cena wynika z postrzeganej wartości lub unikalności. W cenie przewodniej unikalność nie jest podstawowym kryterium, bo punktem startu jest rynek i konkurenci.
- "preferencje klientów." — to podejście popytowe: badanie skłonności do zapłaty, elastyczności cenowej czy reakcji na zmianę ceny. W metodzie ceny przewodniej preferencje mogą wpływać na decyzje pośrednio, ale rdzeniem metody jest benchmarking konkurencji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się odniesienie do "przewodniej" ceny lub "lidera", szukaj odpowiedzi związanej z konkurencją i rynkiem. Gdy mowa o kosztach — to zwykle metoda kosztowa, a gdy o preferencjach lub wartości — metoda popytowa/wartościowa.
