W doborze opraw okularowych często korzysta się z klasycznych zasad estetyki, w których punkt odniesienia stanowią proporcje i harmonia rysów. Za "idealny" kształt twarzy tradycyjnie uznaje się twarz owalną, ponieważ jej proporcje są zwykle zrównoważone: linie twarzy są miękkie, a szerokość i długość pozostają w relacji postrzeganej jako naturalna i uniwersalna.
W praktyce salonu optycznego oznacza to, że osoba z twarzą owalną ma zazwyczaj największą swobodę w doborze opraw: można stosować wiele kształtów i wysokości soczewek bez ryzyka silnego zaburzenia proporcji. Z tego powodu owal traktuje się jako wzorzec, a przy innych typach twarzy częściej dąży się do efektu "zbliżenia" do owalu poprzez dobór linii opraw.
- Okrągła – bywa mylona z "idealną", bo kojarzy się z łagodnymi rysami, jednak w klasycznym podejściu zwykle zaleca się oprawy dodające optycznie kąty lub wydłużenie (aby równoważyć zaokrąglenia).
- Trójkątna – ma inne proporcje (np. różnica szerokości górnej i dolnej części twarzy), więc dobór opraw koncentruje się na wyrównaniu tych dysproporcji, a nie na traktowaniu jej jako wzorca.
- Kwadratowa – charakteryzuje się mocniejszą linią żuchwy i wyraźnymi kątami; klasycznie dobiera się oprawy łagodzące te cechy, aby uzyskać bardziej harmonijny efekt.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: owal = najbardziej uniwersalny punkt odniesienia w klasycznym doborze opraw. Dopiero w kolejnym kroku analizuje się dodatkowe cechy, takie jak rozstaw oczu, długość nosa, wysokość brwi czy styl klienta.
