W RKO (resuscytacji krążeniowo-oddechowej) u osoby dorosłej w podstawowych zabiegach resuscytacyjnych (BLS) stosuje się schemat 30:2, czyli 30 ucisków klatki piersiowej na 2 oddechy ratownicze. Taki stosunek ma zapewnić możliwie stały przepływ krwi dzięki uciskom oraz okresowe dostarczenie tlenu przez wentylację.
Dlaczego 30:2 jest właściwe?
Uciskanie klatki piersiowej jest kluczowe dla utrzymania minimalnej perfuzji narządów w NZK, dlatego wykonuje się je seriami, ograniczając przerwy. Oddechy ratownicze są dodawane w liczbie 2, aby uzupełniać tlen, ale nie powodować zbyt długich przerw w uciskach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 30:1 – zmniejsza liczbę oddechów w cyklu; w typowym BLS dla dorosłych nie jest to standardowy schemat, przez co pogarsza zgodność z algorytmem nauczanym na kursach pierwszej pomocy.
- 15:2 – ta proporcja bywa kojarzona z innymi wariantami RKO (np. w określonych scenariuszach pediatrycznych), ale nie jest właściwym, podstawowym schematem dla dorosłych w klasycznym BLS.
- 15:1 – nie stanowi standardu BLS; ani liczba ucisków, ani liczba oddechów nie odpowiada typowemu algorytmowi nauczanemu dla dorosłych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu jest wyraźnie "osoba dorosła" i mowa o RKO (bez dodatkowych wyjątków), najczęściej oczekiwany jest schemat 30:2. Warto też pamiętać, że AED i wczesne wezwanie pomocy są elementami postępowania równoległego do prowadzenia ucisków.
