Znieczulenie śródwięzadłowe (często określane jako PDL) polega na podaniu niewielkiej objętości środka znieczulającego w obrębie ozębnej, wzdłuż powierzchni korzenia zęba. W praktyce wymaga to bardzo precyzyjnego dawkowania i uzyskania odpowiedniego ciśnienia w trakcie podania.
Dlatego strzykawki przeznaczone do tej techniki różnią się budową od klasycznych strzykawek używanych do znieczuleń nasiękowych lub przewodowych. Często mają rozwiązania konstrukcyjne, które ułatwiają podanie małych dawek w sposób kontrolowany (np. specyficzny mechanizm napędowy/"pistoletowy" lub inny sposób przeniesienia siły dłoni), co pomaga w wykonaniu iniekcji wymagającej większego oporu.
Na egzaminie kluczowe jest, aby na ilustracji szukać cech wskazujących na narzędzie do znieczulenia PDL: ergonomicznej rękojeści ułatwiającej dociśnięcie, elementów mechanizmu dozującego oraz konstrukcji kojarzonej z podawaniem bardzo małych porcji. Pozostałe przedstawione strzykawki (inne typy) zwykle nie mają tych rozwiązań i są przeznaczone do bardziej standardowych technik, gdzie liczy się m.in. aspiracja i inny sposób trzymania.
Wskazówka egzaminacyjna: nie wybieraj opcji wyłącznie na podstawie tego, że "wygląda jak strzykawka stomatologiczna". Porównaj szczegóły: sposób chwytu, obecność mechanizmu zwiększającego siłę podania oraz ogólną "specjalistyczność" konstrukcji typową dla PDL.
