Silnik krokowy jest napędem przeznaczonym do pozycjonowania: przy odpowiednim sterowaniu prądem w uzwojeniach stojana wirnik wykonuje ruch w dyskretnych krokach. Jedną z najczęściej spotykanych konstrukcji (zwłaszcza w zastosowaniach mechatronicznych) jest odmiana, w której wirnik zawiera magnesy trwałe, a stojan ma kilka cewek (uzwojeń faz). Kolejne załączanie cewek w odpowiedniej sekwencji tworzy zmienne pole magnetyczne, które "przestawia" wirnik do następnego stabilnego położenia.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "Wirnik wykonany jest w postaci wielu magnesów trwałych, a uzwojenie stojana to kilka cewek." Taki opis jest spójny z typową zasadą działania silnika krokowego: moment powstaje dzięki oddziaływaniu pola stojana z magnesami wirnika (lub z jego zębami w innych odmianach), a sterowanie polega na przełączaniu prądu w uzwojeniach stojana.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne typy maszyn lub mylą rozmieszczenie elementów:
- Opis z "kilkoma cewkami na wirniku" oraz "magnesami na stojanie" sugeruje nietypową lub inną konstrukcję niż standardowy silnik krokowy spotykany w praktyce serwisowej (w silniku krokowym uzwojenia najczęściej są na stojanie, aby uprościć zasilanie i sterowanie).
- Stwierdzenie o "zwartej klatce" jest charakterystyczne dla silnika indukcyjnego klatkowego (asynchronicznego), a nie dla silnika krokowego. Klatka zwarciowa służy do wzbudzania prądów wirnika przez indukcję, co nie odpowiada pracy krokowej.
- Wariant z "uzwojeniem wirnika w żłobkach" i jednocześnie "kilkoma cewkami stojana" miesza cechy maszyn komutatorowych lub niektórych synchronicznych z uzwojonym wirnikiem. W typowym silniku krokowym nie zakłada się zasilania uzwojenia wirnika w taki sposób.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "klatka zwarta", to niemal zawsze jest trop na silnik indukcyjny, a nie krokowy. Dla krokowego szukaj opisu sekwencyjnie zasilanych cewek stojana oraz wirnika z magnesami trwałymi (lub zębatego wirnika w odmianie reluktancyjnej).
