Lakiery proszkowe to systemy powłokowe nanoszone w postaci suchego proszku (najczęściej elektrostatycznie), a następnie utwardzane poprzez wygrzewanie. W wyniku ogrzania proszek topi się, rozpływa i tworzy ciągłą powłokę, która po reakcji sieciowania (w systemach termoutwardzalnych) uzyskuje docelowe własności.
Odpowiedź "Nie gwarantują gładkich rozlanych powłok." jest wskazana jako nieprawdziwa, ponieważ sama metoda proszkowa jest właśnie projektowana tak, aby po prawidłowym doborze proszku i parametrów pieca uzyskać powłokę o dobrym rozpływie i jednolitym wyglądzie. Oczywiście w praktyce mogą pojawić się wady (np. struktura, skórka pomarańczy), ale nie oznacza to, że technologia z założenia nie pozwala na uzyskanie gładkiej powłoki.
Stwierdzenie "Mają dużą odporność na uderzenia piasku i kamieni." jest typowe dla wielu powłok proszkowych, które często charakteryzują się dobrą odpornością mechaniczną (twardość, udarność, odporność na odpryski) w porównaniu z wieloma rozwiązaniami ciekłymi, zwłaszcza przy odpowiedniej grubości i prawidłowym przygotowaniu podłoża.
Stwierdzenie "Wymagają do utwardzenia temperatur rzędu 160÷180°C." opisuje często spotykany zakres wygrzewania w praktyce warsztatowej i przemysłowej dla wielu systemów, gdzie istotne jest osiągnięcie odpowiedniej temperatury elementu i utrzymanie jej przez wymagany czas. Trzeba jednak pamiętać, że szczegółowe parametry zależą od rodzaju proszku i zaleceń producenta.
Stwierdzenie "Podczas lakierowania wytwarzana jest mniejsza ilość odpadów…" nawiązuje do cechy procesu proszkowego: brak rozpuszczalników oraz możliwość ograniczania strat materiału (np. przez odzysk proszku w kabinach). W porównaniu z wieloma procesami lakierów ciekłych może to zmniejszać ilość odpadów i strat aplikacyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach typu "które NIE jest prawdziwe" szukaj odpowiedzi z kategorycznym "zawsze/nigdy/gwarantują", bo takie uogólnienia częściej bywają fałszywe w technologii powłok, gdzie wynik zależy od parametrów procesu.
