"Sygnalizacja w paśmie" oznacza, że sygnały sterujące (np. tony, informacje sygnalizacyjne realizowane jako składowe o określonych częstotliwościach) są przesyłane w tym samym paśmie, w którym przenoszony jest sygnał użyteczny rozmowy. W klasycznej telefonii przewodowej tor rozmówny jest celowo pasmowo ograniczony, aby:
- zapewnić wystarczającą zrozumiałość mowy przy możliwie małej szerokości pasma,
- ułatwić multipleksowanie i transmisję w sieci,
- ograniczyć zakłócenia i niepożądane składowe spoza pasma.
Dlatego przyjmuje się pasmo rozmówne rzędu 300 Hz do 3400 Hz. Zakresy w kHz lub MHz nie pasują do sygnału mowy w klasycznym torze telefonicznym: są typowe raczej dla nośnych radiowych, transmisji szerokopasmowych lub innych systemów telekomunikacyjnych, a nie dla akustycznego pasma rozmównego.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Odpowiedzi z zakresami 300 kHz–3400 kHz, 300 kHz–3400 MHz oraz 300 MHz–3400 MHz mają nieprawidłowy rząd wielkości. W praktyce oznaczałyby sygnały o częstotliwościach tysiące do milionów razy wyższych niż pasmo mowy, więc nie odpowiadają pojęciu sygnalizacji realizowanej w paśmie rozmównym.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj jednostki. W telekomunikacji "sygnał mowy/rozmowa" kojarz z Hz (pasmo akustyczne), a nie z kHz/MHz, które zwykle oznaczają nośne i zakresy radiowe.
