W praktyce krawieckiej rozróżnia się pojęcia związane z konstrukcją oraz z przygotowaniem do wykonania wyrobu. Szablon odzieżowy (często rozumiany jako wykrój roboczy używany w krojowni/pracowni) jest formą, która ma umożliwić bezpośrednie krojenie materiału i późniejsze szycie.
Dlatego kluczową informacją uwzględnianą w szablonie są dodatki na szwy i podwinięcia (czyli zapasy materiału potrzebne do zszycia elementów oraz wykończenia brzegów, np. podłożenia dołu). Bez tych dodatków elementy po zszyciu byłyby zbyt małe lub nie dałoby się wykonać zaplanowanego wykończenia.
Pozostałe propozycje odnoszą się do elementów opisu konstrukcji lub oznaczeń pomocniczych:
- "linie pomocnicze i konturowe" – linie są używane do wyznaczania kształtu i prowadzenia konstrukcji/modelowania. Mogą występować na formie, ale same w sobie nie definiują szablonu jako formy gotowej do krojenia.
- "punkty konstrukcyjne i montażowe" – punkty/znaki montażowe pomagają w złożeniu elementów (np. dopasowaniu odcinków), jednak to dodatki na szwy i podwinięcia przesądzają, że forma jest przygotowana do wykonania w materiale.
- "dodatki konstrukcyjne i technologiczne" – taka para pojęć bywa myląca: "dodatki" w odzieży mogą oznaczać różne rzeczy (luz, zapasy, tolerancje), ale w kontekście szablonu najważniejsze i najbardziej jednoznaczne są właśnie dodatki na szwy oraz na podwinięcia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "szablon" jako forma do wykonania, szukaj odpowiedzi związanej z zapasami na wykonanie (szwy, podłożenia, wykończenia), a nie z samą geometrią konstrukcji (linie, punkty).
