Pierścienie osadcze Segera (pierścienie sprężyste) służą do zabezpieczania elementów (np. łożysk, kół, tulei) przed przesunięciem osiowym na wałku lub w otworze. Mają zwykle dwa małe otwory/gniazda, w które wchodzą końcówki narzędzia. Właściwy dobór szczypiec polega na rozpoznaniu, że potrzebne są szczypce do pierścieni osadczych (często nazywane też szczypcami do pierścieni Segera), czyli narzędzie z cienkimi, twardymi końcówkami roboczymi pasującymi do tych otworów.
Kluczowe jest rozróżnienie typu pierścienia:
- pierścień zewnętrzny (na wałek) – do montażu zwykle trzeba go rozewrzeć, a do demontażu ponownie kontrolowanie rozewrzeć i zdjąć z rowka; stosuje się szczypce przeznaczone do pierścieni zewnętrznych,
- pierścień wewnętrzny (do otworu/oprawy) – do montażu zwykle trzeba go ścisnąć, aby zmniejszyć średnicę i włożyć w rowek; stosuje się szczypce do pierścieni wewnętrznych.
Dlaczego nie stosuje się przypadkowych szczypiec (np. kombinerek czy szczypiec płaskich)? Ponieważ nie mają one odpowiednich, wąskich końcówek dopasowanych do otworów pierścienia, przez co łatwo ześlizgnąć narzędzie, odkształcić pierścień, uszkodzić rowek lub spowodować "wystrzelenie" elementu sprężystego. Szczypce dedykowane zapewniają stabilne oparcie końcówek, lepszą kontrolę siły oraz bezpieczeństwo pracy.
Typowe błędne odpowiedzi w tego rodzaju zadaniu wynikają z mylenia narzędzi, które "wyglądają podobnie", ale nie są przeznaczone do pierścieni osadczych (np. szczypce uniwersalne, tnące, wydłużone). Na egzaminie warto zwracać uwagę na cechy rozpoznawcze: cienkie końcówki (proste lub wygięte), często wymienne, i przeznaczenie do pracy w otworach pierścienia.
W praktyce mechatronika poprawny dobór takich szczypiec skraca czas serwisu i zmniejsza ryzyko uszkodzeń podzespołów (łożysk, uszczelnień, rowków) oraz zwiększa bezpieczeństwo, bo element sprężysty jest prowadzony pod kontrolą narzędzia.
