Szerokość oklejki (czyli wykroju materiału okładkowego) w okładce jednorodnej wynika z konstrukcji okładki i tego, które elementy występują po jednej stronie, a które symetrycznie po obu stronach. Dlatego poprawny wzór ma postać sumy:
- 2 × szerokość okładzinówek – są dwie okładzinówki: przednia i tylna, więc ich szerokości sumują się podwójnie,
- + szerokość grzbietówki – grzbiet jest jeden, więc jego szerokość dodaje się jednokrotnie,
- + 2 × szerokość odsadki – odsadka występuje po obu stronach grzbietu (od strony okładzinówki przedniej i tylnej),
- + 2 × grubość grzbietówki – w praktyce konstrukcyjnej należy uwzględnić "naddatek" wynikający z grubości elementu grzbietowego po obu stronach zagięcia/załomu,
- + 2 × szerokość zawinięcia przedniego – zawinięcie występuje na obu krawędziach (dla okładzinówki przedniej i tylnej), więc także jest liczone podwójnie.
Wskazana odpowiedź jest spójna z tą logiką: elementy "podwójne" mają współczynnik 2, a elementy "pojedyncze" (jak szerokość grzbietówki) występują tylko raz.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Wariant 1 pomija jedno z wystąpień okładzinówki (zamiast 2× jest 1×) oraz zaniża ujęcie grubości grzbietówki (1× zamiast 2×), przez co oklejka byłaby zbyt wąska.
- Wariant 2 zawyża szerokość grzbietówki (2×), a jednocześnie zaniża odsadzki i zawinięcie (po 1×), mieszając elementy symetryczne i niesymetryczne.
- Wariant 3 zawyża szerokość grzbietówki (2×), a jednocześnie nie uwzględnia podwojenia okładzinówek i odsadki, co prowadzi do błędnego, niespójnego bilansu szerokości.
Na egzaminie warto sprawdzić wzór "kontrolnie": zadać sobie pytanie, które składniki są po obu stronach (wtedy 2×), a które są tylko raz (wtedy 1×). To szybka metoda wychwycenia typowych pułapek.
