W typografii składu tekstu istnieją pojęcia opisujące niepożądane sytuacje, gdy pojedynczy wiersz akapitu zostaje "oderwany" od reszty akapitu na granicy łamu (kolumny lub strony). Szewcem nazywa się pierwszy wiersz akapitu, który pozostał na końcu łamu, czyli na dole kolumny/strony, a dalsza część akapitu przechodzi do następnego łamu. Taki układ wygląda przypadkowo i utrudnia płynne czytanie, bo czytelnik dostaje rozpoczęcie myśli bez kontynuacji w tym samym fragmencie składu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "całkowicie wypełnia kolumnę" – to opis cechy justowania lub długości składu, a nie definicja błędu związanego z samotnym pierwszym wierszem na końcu łamu.
- "jest złożony inną odmianą czcionki" – dotyczy doboru kroju/odmiany (np. kursywa, bold), czyli kwestii stylistyki typograficznej, nie zaś położenia wiersza w łamie.
- "posiada mniej niż 12 znaków" – to kryterium długości wiersza (często używane przy ocenie "bękartów" lub zbyt krótkich linii), ale szewc jest definiowany przez miejsce wystąpienia (koniec łamu) i to, że jest to pierwszy wiersz akapitu, a nie przez liczbę znaków.
W praktyce DTP zapobieganie takim błędom realizuje się przez ustawienia łamania akapitów (np. utrzymanie co najmniej dwóch wierszy razem, blokadę pozostawiania pierwszego wiersza na końcu łamu) oraz drobne korekty składu: zmianę szerokości szpalty, interlinii, świateł, dzielenia wyrazów lub ręczne korekty łamania.
