W obmiarze robót tynkarskich liczy się rzeczywistą powierzchnię do otynkowania. Jeżeli w suficie/stropie występuje otwór (np. na klatkę schodową), to tej części nie tynkuje się, więc jej pole należy odjąć od pola całej powierzchni.
Krok 1: przeliczenie jednostek. Na szkicu podano wymiary w centymetrach, więc najpierw wygodnie zamienić je na metry: 800 cm = 8,00 m, 500 cm = 5,00 m, 200 cm = 2,00 m, 250 cm = 2,50 m.
Krok 2: pole całego sufitu. Sufit jest prostokątem 8 m × 5 m, więc jego pole wynosi 8 × 5 = 40,0 m².
Krok 3: pole otworu. Otwór ma 2 m × 2,5 m, więc jego pole wynosi 2 × 2,5 = 5,0 m².
Krok 4: powierzchnia do tynkowania. Odejmujemy otwór od całości: 40,0 − 5,0 = 35,0 m², czyli 35,00 m².
Dlaczego pozostałe wartości bywają wybierane błędnie?
- 40,00 m² pojawia się, gdy ktoś policzy tylko pole całego sufitu i zapomni o potrąceniu otworu.
- 30,00 m² może wynikać z błędnego odjęcia (np. odjęcie 10 m² przez pomyłkę w wymiarach otworu) albo z nieprawidłowego przeliczenia 250 cm.
- 44,46 m² sugeruje użycie przekątnej 943 cm lub mieszanie jej z bokami. Przekątna służy co najwyżej do kontroli zgodności wymiarów (geometria), a nie do liczenia pola prostokąta.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj jednostki przy liczbach i wykonuj obliczenia w metrach (m), a nie w centymetrach. Minimalizuje to ryzyko błędu skali oraz ułatwia uzyskanie wyniku w m².
