Sterylizacja oznacza całkowite zniszczenie form wegetatywnych i przetrwalnikowych drobnoustrojów, tak aby uzyskać jałowość materiału. Dla szkła laboratoryjnego w praktyce powszechnie stosuje się sterylizację suchym gorącym powietrzem, czyli w suszarce/sterylizatorze powietrznym. Taka metoda jest wygodna dla szkła, ponieważ nie wymaga wilgoci i pozwala uzyskać jałowość przy odpowiedniej temperaturze i czasie, a naczynia wyjmuje się po wystygnięciu.
Odpowiedź "w promieniach UV" nie jest właściwa dla sterylizacji szkła laboratoryjnego, ponieważ UV działa głównie powierzchniowo i ma ograniczoną penetrację – w praktyce traktuje się je raczej jako metodę redukcji drobnoustrojów na odsłoniętych powierzchniach, a nie jako pewną sterylizację naczyń.
Odpowiedź "w płomieniu palnika" jest myląca, bo opalanie w płomieniu stosuje się typowo do małych przedmiotów (np. ezy bakteriologiczne, igły) i krótkotrwałych czynności aseptycznych, a nie do pełnej sterylizacji naczyń szklanych. Dla szkła o większych rozmiarach byłoby to niepraktyczne i nie zapewniałoby kontrolowanych warunków procesu.
Odpowiedź "w roztworze alkoholu" dotyczy dezynfekcji, czyli zmniejszenia liczby drobnoustrojów. Alkohol nie daje gwarancji zniszczenia form przetrwalnikowych, więc nie zapewnia jałowości wymaganej przy pracy z materiałem biologicznym, przygotowywaniu pożywek czy badaniach diagnostycznych.
Warto pamiętać, że istnieje też alternatywa w postaci autoklawu (sterylizacja parą pod ciśnieniem), jednak wśród podanych opcji jedyną metodą odpowiadającą standardowej sterylizacji szkła jest suszarka.
