Szlifierka kątowa (potocznie "kątówka") to elektronarzędzie, które rozpoznaje się głównie po tarczy roboczej zamontowanej na głowicy ustawionej pod kątem do korpusu oraz po metalowej osłonie tarczy. Bardzo typowym elementem jest też rękojeść dodatkowa (boczna), wkręcana z boku głowicy, która poprawia kontrolę nad narzędziem i bezpieczeństwo pracy.
Na rysunku narzędzie oznaczone jako B ma jednocześnie: przewód zasilający (czyli wersję elektryczną), osłonę tarczy oraz boczny uchwyt pomocniczy. Ten zestaw cech odpowiada szlifierce kątowej.
Pozostałe propozycje nie pasują do szlifierki kątowej, ponieważ ich budowa wskazuje na inne narzędzia:
- Narzędzie z przyłączem pneumatycznym (złączka do węża) to zwykle narzędzie na sprężone powietrze; samo przyłącze i brak typowej osłony tarczy wskazują, że to nie jest klasyczna elektryczna szlifierka kątowa.
- Narzędzie z głowicą zakończoną uchwytem zaciskowym/tuleją bardziej odpowiada narzędziu do mocowania frezów lub trzpieni (np. szlifierce trzpieniowej), a nie tarczy kątowej.
- Narzędzie o płaskiej podstawie z widocznym pasem ściernym i workiem/pojemnikiem na pył to typowa konstrukcja szlifierki taśmowej, która pracuje pasem, a nie tarczą.
W praktyce lakierniczej poprawne rozpoznanie narzędzia ma znaczenie przy doborze metody przygotowania podłoża (zgrubne usuwanie powłok, oczyszczanie metalu, dobór osprzętu) oraz przy ocenie wymagań bezpieczeństwa: kątówka wymaga szczególnej kontroli, sprawnej osłony i pewnego chwytu (często właśnie z uchwytem bocznym).
