Technika fresku (malowidła ściennego) jest ściśle związana z podłożem mineralnym. W klasycznym ujęciu farbę (pigment) nanosi się na świeżą, jeszcze wilgotną warstwę wyprawy (najczęściej wapiennej). Podczas wiązania i wysychania tynku pigment "scala się" z podłożem, co daje trwałe malowidło. Z tego powodu fresk dotyczy powierzchni tynków/wypraw, czyli materiałów mineralnych, a nie podłoży takich jak metal, drewno czy szkło.
Sgraffito to technika dekoracyjna polegająca na wykonaniu co najmniej dwóch warstw tynku (często barwionych na różne kolory) i następnie zdrapaniu fragmentów warstwy wierzchniej w taki sposób, aby powstał wzór odsłaniający warstwę spodnią. Mechanizm powstania dekoracji jest więc bezpośrednio powiązany z obecnością warstw tynku, które można naciąć lub zdjąć w kontrolowany sposób.
- Odpowiedź "tynków." pasuje do obu technik, bo fresk i sgraffito wymagają podłoża mineralnego oraz pracy w warstwie wyprawy.
- Odpowiedź "metalu." jest błędna, ponieważ metal nie jest wyprawą mineralną; inne są przyczepność, praca podłoża i technologia wykonywania dekoracji.
- Odpowiedź "drewna." jest błędna, bo drewno pracuje (zmiany wilgotności, odkształcenia) i nie tworzy warstwy tynku, w której można wykonać fresk ani "zdrapywanie" typowe dla sgraffito.
- Odpowiedź "szkła." jest błędna: szkło wymaga zupełnie innych technik zdobniczych (np. malowanie na szkle, witraż), a nie pracy w warstwach tynku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się techniki kojarzone ze ścianą/elewacją i pracą w warstwie wyprawy, szukaj odpowiedzi odnoszącej się do tynków lub podłoży mineralnych.
